ฮาวทู ตกปลา ข้างทาง อย่างไรให้หยกปลาช่อนนาได้ พร้อมวิธีการสังเกต

ฮาวทู ตกปลา ข้างทาง อย่างไรให้หยกปลาช่อนนาได้ พร้อมวิธีการสังเกต

หากกล่าวถึงการตกปลา หลายคนอาจจะนึกถึงการตกปลาในลำธารน้ำใส หรือในบ่อฟิชชิ่งปาร์ค และบางคนอาจะไม่รู้ว่า คำว่า ตกปลา ข้างทาง คืออะไร บทความนี้มีคำตอบมาฝากกันค่ะ

หนึ่งในวิธีการตกปลา นั่นคือ การ ตกปลา ข้างทาง ซึ่งโดยทั่วไปแล้วการตกปลาน้ำจืดจะสามารถแบ่งออกได้เป็น 2 ประเภทคือ การตกปลาตามบ่อตกปลาหรือฟิชชิ่งปาร์ค และการตกปลาธรรมชาติ ทั้ง ห้วยหนอง คลองบึง แม่น้ำ อ่างเก็บน้ำ รวมไปถึงการตกปลา ข้างทาง ตามลำคูข้างถนนเป็นต้น

ทว่าในการคำนึงถึงปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการไปตกปลาได้แก่ ความเงียบซึ่งความเงียบนับว่าเป็นปัจจัยสำคัญที่สุดของการตกปลาธรรมชาติ หากคิดจะไปตกโดยไปฟังเพลงเสียงดัง เราคงจะไม่ได้ปลาอย่างแน่นอนค่ะ

ตกปลา ข้างทาง
ลิงก์ : https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Tom_yam_kung_maenam.jpg

ต่อมาเป็นเรื่องของแสงและเงา บางครั้งที่เราอาจจะเผลอลืมเรื่องเงาของตัวเองที่ทอดลงไปในน้ำ เนื่องจากปลาที่อยู่ใต้น้ำนั้น จะสามารถมองเห็นเงาวูบวาบของเราเองได้ เช่นเดียวกันกับเรื่องแสงก็เช่นกันที่มีผลอย่างมากต่อการตกปลาด้วยเหยื่อปลอม หากไม่มีแสงเพื่อถ่ายทอดความแวววาวหรือสีสันของเหยื่อแล้ว ก็มีโอกาสตกได้ปลาน้อยมาก

ปัจจัยต่อมาเป็นน้ำขึ้นน้ำลง ปลาในแม่น้ำเกือบทุกชนิดมักจะกินเหยื่อในขณะกระแสน้ำเริ่มไหลขึ้นหรือเริ่มไหลลง ซึ่งจะเป็นช่วงที่น้ำไหลเอื่อยๆ แต่ในช่วงที่กระแสน้ำไหลแรงปลาก็ยังกินเหยื่ออยู่หากแต่จะเริ่มช้าลง

นอกจากนี้ในแต่ละฤดูกาล ไม่ว่าจะเป็นฤดูร้อน ฤดูหนาว หรือ ฤดูฝน ล้วนมีผลต่อการตกปลาธรรมชาติทั้งหมดทั้งสิ้น

ฮาวทู ตกปลา ข้างทาง กับการสังเกตนิสัยของปลาแต่ละชนิด

ตกปลา ข้างทาง

สำหรับวิธีการเลือกตกปลา ข้างทาง หรือที่หลายคนรู้จักกันดีว่า เป็นการตกปลาธรรมชาติแต่ละชนิด โดยทั่วไป หากเป็นหนองน้ำหรือบึงธรรมชาติต่างๆ นั้น นักตกปลาอาจสังเกตได้จากพวกหาปลาในท้องถิ่นนั้น ไม่ว่าจะเป็น พวกวางเบ็ดราว พวกวางตาข่าย ตลอดจนพวกทอดแห แต่ถ้าหากเป็นหมายที่อยู่ในไกลและไม่ค่อยมีคนเข้าถึง ก็พอจะสังเกตได้จากการขึ้นเล่นน้ำของปลา ซึ่งจะสังเกตได้ ดังต่อไปนี้

เจ้าปลาช่อน ชะโด จะโผล่ขึ้นหายใจทุกๆ 20 นาที (อาจจะมากหรือน้อยกว่า) บริเวณที่ปลาช่อนจะโผล่ให้เห็นมักจะเป็นบริเวณที่มีร่มเงาใกล้ตลิ่งอีกด้วยเจ้าปลาหมอ จะขึ้นเล่นน้ำจ๋อมแจ๋มตลอดเวลา และจะขึ้นเร็วลงเร็วมากๆเลยค่ะต่อมาเป็นปลาสวาย เจ้าปลาสวายนี้มักจะขึ้นเล่นน้ำกลางย่อโดยเฉพาะเวลาเช้ามืดและใกล้ค่ำ ลักษณะการเล่นน้ำจะขึ้นจนน้ำแตกกระจาย ทว่าหากตัวใหญ่มากๆ จะดังสนั่นคล้ายใครขว้างของหนักๆ ลงน้ำเลยทีเดียว ถัดไปเป็นคิวของเจ้าปลานิล จะขึ้นหายใจโดยไม่ค่อยเห็นตัว แต่สังเกตได้ตรงพรายน้ำที่ผุดขึ้นมา มักจะขึ้นเรียงกัน 3 เม็ดเสมอ ให้สังเกตเอาไว้เลยค่ะ ถัดมาปลากราย เป็นปลาที่ชอบเล่นน้ำอวดโฉมตัวเอง จะขึ้นวาดแพนหางมองเห็นจุดสีดำอย่างชัดเจนมากๆโดยมากมักจะขึ้นใกล้ชายตลิ่ง หรือบริเวณที่มีตอไม้อยู่ในน้ำ ส่วนปลายี่สกเทศ หากไม่ใหญ่นัก มักชอบกระโดดน้ำในตอนเช้าก่อนแสงแดดจะกล้าแรง ถ้ามีหลายๆ ตัวจะเกาะกลุ่มเล่นน้ำจนเดือดพล่านราวกับมีใครต้มน้ำร้อนไว้เลยค่ะ และสุดท้ายที่นำมาฝากในวันนี้เป็น ปลากระสูบ ชอบขึ้นไล่ฮุบลูกปลาในตอนรุ่งเช้าเสียงดังมาก จะไม่มีพรายน้ำนอกจากลักษณะของน้ำคล้ายหมุนวน แต่ถ้าเป็นกระสูบฝูงใหญ่เวลาไล่เหยื่อจะมองดูเหมือนฝนตกซ่าลงมาเป็นบริเวณกว้างทีเดียวเลยค่ะ

เทคนิคตกปลา ข้างทางเก่าแก่ หยกปลาช่อนนา ยังไงให้ได้ตัวปลาช่อนตัวเป็นๆ 

ตกปลา ข้างทาง

นอกจากปลาที่ได้กล่าวมาไว้ข้างต้นแล้วนั้น ยังมีปลาอีกชนิดหนึ่งที่นักตกปลาชอบไปตกปลากันค่ะ จนเกิดเป็นกระแส ตกปลา ช่อน ข้างทาง  มาดูกันเลยค่ะ

สำหรับเคล็ดลับในการตกปลาช่อนนี้ เรามักเรียกกันว่า หยกปลาช่อน ถือเป็นหนึ่งในเทคนิคเก่าแก่ใช้กันมาตั้งแต่สมัยโบราณ ซึ่งเทคนิคนี่ เริ่มจากการใช้คันเบ็ดไม้ไผ่ยาวๆ ตัวเบ็ด และลูกปลาเป็น โดยปกติแล้วเทคนิคนี่หาดูได้ค่อนข้างยากแล้วในไทย เพราะส่วนใหญ่นิยมอุปกรณ์ตกปลาสมัยใหม่กัน แต่ก็ยังมีอยู่บางพื้นที่ยังพอจะเห็นได้อยู่บ้างค่ะ

ฮาวทูการเตรียมอุปกรณ์  สำหรับในขั้นตอนแรกนั้นก็จะต้องเตรียมเครื่องมือสำหรับตกปลาซึ่งพรานเบ็ด ในสมัยนั้นเรียกว่า ตกปลา สิ่งแรกที่ขาดไม่ได้ และต้องหามาเลยก็คือกันเบ็ด และส่วนมากจะใช้ไม้เลี้ยงหรือไม้รวก ซึ่งเจ้าไม้นี้จะมีความยาวตั้งแต่ 4 เมตรครึ่งจนถึง 5 เมตรครึ่งเลยที่เดียวค่ะ

ขั้นตอนต่อมา เมื่อเราได้ไม้มาแล้วก็เอามาลนไฟเพื่อดัดไม้ให้ตรง แล้วตกแต่งด้วยการใช้น้ำมันทาจนเป็นมันเงาวับเลยค่ะ ต่อจากนั้นให้ใช้สีทาตรงบริเวณข้อโดยรอบเพื่อกันมอดปลวกเจาะไช แล้วก็หาเหง้าไม้ไผ่มาทำเป็นง่ามให้พอดีกับต้นขาเจาะรูให้พอดีกับดันคันเบ็ด พอเสร็จแล้ว ให้เอาโคนคันเบ็ดใส่ในรูที่เจาะไว้ แล้วอัดให้แน่น ทั้งนี้เพื่อจะได้เอาไว้ยันกับต้นขาเมื่อเวลาตกปลาอีกด้วยค่ะ

ถัดมาเป็น อุปกรณ์ที่ขาดไม่ได้อีกอย่างเลยคือ สายเบ็ดซึ่งใช้ด้ายหลอด แต่โดยมากจะใช้ด้ายตราสมอเบอร์ 8 มาควั่นให้เป็นเกลียว จะใช้ 6 เส้น -9 หรือ 12 เส้นก็แล้วแต่ความต้องการของเจ้าของคันเบ็ดเลย เมื่อควั่นเข้าเกลียวได้ที่แล้วก็เอากลีบกระเทียมมารูดตามสายที่ควั่นไว้จนขึ้นเงา จากนั้นจึงนำลูกมะพลับมารูดซ้ำตามสายเบ็ดนั้นอีกครั้งหนึ่งจนสายเบ็ดเป็นมันปลาบ แม้แต่น้ำก็ไม่อาจซึมเข้าสายได้ปลายของสายเบ็ดข้างหนึ่งทำเป็นบ่วงยาวประมาณ 2-3 เซนติเมตร เพื่อเอาไว้คล้องกับสายเบ็ดที่ผูกกับตัวเบ็ดเลยทีเดียวค่ะ

ต่อมาเป็นอุปกรณ์ที่สำคัญอีกชิ้นหนึ่งก็คือตัวเบ็ด  ซึ่งเราจะต้องเสาะหาลวดหรือเหล็กที่มีขนาดโตเท่าก้านไม้ขีดไฟหรือใหญ่กว่าเล็กน้อยก็ได้ ถ้าได้เหล็กหรือลวดที่เป็นสปริงก็เป็นที่นิยมของพรานเบ็ดทั้งหลายเมื่อได้มาแล้วก็นำมาเข้าไฟสุมจนเหล็กนั้นมีสีแดง แล้วจึงใช้ค้อนแต่งให้ตรง ทุบด้านใดด้านหนึ่งให้แบน เพื่อจะได้แต่งให้เป็นหน้าเบ็ด โดยใช้ตะไบแทงให้แหลมและคม การทำตัวเบ็ดนี้ต้องประณีตมากอีกด้วยค่ะ

สำหรับนักตกปลาเรียกการทำตัวเบ็ดนี้ว่าคดเบ็ด ตัวเบ็ดจะมีความกว้าง ตั้งแต่ 1-2 เซนติเมตรและยาวประมาณ 5-8 เซนติเมตร และมีลักษณะรูปแบบแตกต่างกันไปตามชื่อเรียกเช่น ทรงเม็ดแตงและทรงกะโหลก เป็นต้น นักคดเบ็ดที่ชำนาญจะสามารถกำหนดให้ตัวเบ็ดเกี่ยวปลาที่ตรงไหนก็ได้ เมื่อเวลาวัดปลาขึ้นมา เช่นให้เกี่ยวที่แก้มสองขั้นเมื่อเวลาวัดปลาขึ้นมา ตัวเบ็ดก็จะเกี่ยวที่แก้มสองขั้นทุกคราวหรือจำกำหนดให้เกี่ยวที่เบ้าตาของปลา เมื่อเวลาวัดปลาขึ้นมา เบ็ดก็จะเกี่ยวที่เบ้าตาของปลาทุกทีไปเลยทีเดียว

จากนั้นเมื่อคดตัวเบ็ดเรียบร้อยแล้วก็นำด้ายชนิดเดียวกับทีทำสายเบ็ดมาผูก แล้วควั่นให้เท่ากับสายเบ็ดที่ทำไว้ โดยสายที่ติดกับตัวเบ็ดนี้จะยาวเพียง 30 เซนติเมตร ต่อจากนั้นก็หาลวดทองเหลืองทองหรือทองแดงเส้นเล็ก ๆ มาขอให้เป็นวงแบบลวดสปริงแล้ใส่ไว้ในสายเบ็ดพอหลวมๆ เพื่อจะได้เอาไว้ใส่สนับกันหน้าเบ็ดเมื่อเวลาตกปลาตอนปลายของสายเบ็ดช่วงนี้ทำเป็นบ่วงไว้จะได้เอาไว้คล้องกับสายเบ็ดตอนบนที่ทำไว้แล้วอีกด้วย

นอกจากนี้ยังมีอุปกรณ์ต่อมาคือกระชะสำหรับใส่ปลา ซึ่งมีรูปร่างแบนๆ เป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าด้านล่าง แล้วรวบสอบขึ้นมาถึงขอบปากด้านของก้นกระชะกว้างประมาณ 15-20 เซนติเมตร ยาวประมาณ 30-40 เซนติเมตร ลานรวบขึ้นมาจนถึงปากขอบจะมีความสูง 30-40 เซนติเมตร เมื่อถึงปากขอบให้มีความกว้างเพียง 14-15 เซนติเมตร สานด้วยผิวไม้ไผ่สีสุกทั้งลูกเสร็จแล้วทาด้วยน้ำมันให้เป็นมันวาวสวยงาม จากนั้นทำหูแล้วเชือกมาร้อยสำหรับสะพายบ่าอีกด้วย

และสุดท้ายเลย ขาดไมได้จริงๆกับ อุปกรณ์นี้ค่ะนั้นคือ ข้องเขียด เพราะปลาช่อนกินเนื้อสัตว์เป็นอาหาร นักตกปลาช่อนจึงต้องจับเขียดเอามาเป็นเหยื่อ ข้องเขียดนี้สายด้วยไม้ไผ่เช่นเดียวกับกระชะ ก้นสายเป็นรูปสี่เหลี่ยมด้านเท่า กว้างขาวประมาณ 12-15 เซนติเมตร สานรวบขึ้นมาทางด้านบน ความสูงของตัวข้องประมาณ 12-13 เซนติเมตร สานเสร็จแล้วหาผ้าดิบยาวประมาณ 20-30 เซนติเมตรมาเย็บให้พอดีกับปากข้อง ทำคล้ายถุงสำหรับล้วงลงไปจับเหยื่อได้สะดวกอีกด้วยค่ะ

สรุป การตกปลาข้างทาง

เป็นอย่างไรกันบ้างคะ กับ ตกปลา ข้างทาง ที่ได้นำมาฝากในวันนี้นั้นเป็นประโยชน์มากๆเลยใช่ไหมล่ะคะ หากใครพร้อมจะตกปลา แล้ว เราไปตกปลาข้างทางกันเลยค่ะ

FISHING